FAZIL SAY İLE AYNI SAHNE

 

Başlığı okudunuz sanırım. Evet, yanlış duymadınız! Dünya çapında ünlü, olağanüstü bir yeteneği olan, piyanist Fazıl Say ile aynı sahneye çıktım. Bu benim için çok ilginç bir deneyim oldu. Aynı liseden mezun olduğum kişinin kariyerini görünce heyecanlandım açıkçası. Hayallerimi hep yüksek tutmam gerektiğini gördüm.

Konser 29 Ekim 2021 tarihinde oldu. Lisemizin konferanslar ve konserler için yaptırdığı ek binanın açılışını yapacaktık bu özel günde. Bu nedenle Serenad Bağcan’ı ve kendi mezunlarından Fazıl Say’ı davet etmişlerdi. Bizler ise okulun Çok Sesli Korosundan seçilen yirmi lise öğrencisiydik.

On birinci sınıfa gidiyordum. Haftalarca prova yaptık bu konser için. Konser sırasında detone olmamak ve şarkıların sözlerini karıştırmamak için sıkı bir çalışma yapmıştık.

Konser akşam 20.00’de olacaktı. Öğlen saatlerinde Fazıl Say ve Serenad Bağcan ile tanışma ve kısa bir prova yapma imkânını elde ettik. Söyleyeceğimiz birkaç parçayı hızlıca çalıştıktan sonra Fazıl Say şöyle dedi: “Ben izninizle gidip içeride özel olarak biraz daha çalışayım.” Bunu duyduğumda şok geçirdim. Kendi repertuarlarındaki parçaları söylüyorduk. Hem de diğer konserlerde söyledikleri sırayla. En az yüzlerce belki binlerce kez konserlerinde çaldığı parçaları çalmak için çalışma ihtiyacı olduğunu söylemişti. O an çalışma, istikrar ve tutkunun nasıl büyük işler başardığını gördüm. Alçakgönüllülük böyle bir şeydi. Hayran kalmıştım.

Tüm günümüz heyecanla geçti. Arkadaşlarımla hızlıca yemek yedikten ve son hazırlıklarımızı yaptıktan sonra konsere çıkmak üzere kulislerde beklemeye başladık. Fazıl Say ve Serenad Bağcan ile yan yana duruyorduk. Hepimiz gidip kısaca sohbet etmeye ve fotoğraf çekmeye çalışıyorduk. Elbette ben de hemen gidip fotoğraf çektirdim. Bu fırsat kaçar mı hiç?

Açılış konuşmaları yapıldıktan sonra yavaş yavaş sahnedeki yerlerimizi aldık. Tüm ışıklar bize doğru vuruyordu. Karşımızda bin beş yüz kişi vardı. Pandemiden hemen sonra olduğu için ilk defa bu kadar kalabalık bir insan grubunun karşısında maskesizdim. Konserin tedirginliğinden ziyade hasta olma korkusu vardı. Bir de bu kadar kişi arasında acaba annem nerede oturuyordu? Bunu hiçbir zaman bilemeyecektim. Ancak bildiğim tek bir şey vardı: Azim ve çalışma insanı hayallerinin ötesine taşır. Hayatım boyunca hiçbir zaman pes etmeyip ne olursa olsun hep çalışmaya devam etmem gerektiğini anladım sahnede. Büyük hayaller kurmanın önemini anladım. Bir de hayal edemeyeceğimiz şeylerin gerçekleşebileceğini anladım. Fazıl Say ve Serenad Bağcan ile konsere çıkacağımı hayal edebilir miydim hiç?

Ezberlediğimiz şarkıları grup hâlinde söyledik. Şarkıları söylerken detone olmak gibi bir korkum hiç olmadı. Kendime çok güveniyordum. Grubumuzda iki tane soprano vardı: Biri ben diğeri ise korodaki en yakın arkadaşım. Hepimiz kendi görevlerimizi biliyorduk. Hangi tonda ve oktavda şarkıları söyleyeceğimizi iyice öğrenmiştik. Her parçada kendimi ritme kaptırıyordum. Hatta sahnede olduğumu unuttuğum anlar da oldu.

Genelde gösteri, sunum ve konser gibi etkinliklerde kalabalığın karşısında olduğumu unuturum ben. O anda farkında olduğum tek şey yaptığım her neyse tutku dolu yapmak olur.

Sahnede olduğumu unutmadığım anlarda ise Fazıl Say’ın piyanoyu çalış şekli gözüme ilişiyordu. Sanırım o da konser verdiğini unutup kendini melodiye kaptırıyordu. Yüzünün ifadeleri, kollarını ve ellerini tutuş şekli, kafasını melodiye uygun bir ritim ile sallayışı... Bunların hepsi ruhen konser salonunda olmadığının kanıtıydı bence. Elleri piyanonun tuşlarıyla, notalarla dans ediyordu âdeta.

Beni en çok etkileyen şey ise çaldığı her parçaya kendi yorumunu katmasıydı. Piyano çalarken, daha doğrusu herhangi bir müzik aleti çalarken işin keyifli kısmı kendi yorumunu katıp parçayı olduğundan daha farklı bir hâlde çalmaktır. Elbette ünlü bir piyanist değilim ancak piyano çalarken benim en keyif aldığım anlar parçada kendi yorumumu kattığım anlar olur.

Fazıl Say parçaları ara ara çok coşkulu ve güçlü bir şekilde bitirirken bazen de çok yumuşak ve narin bir şekilde bitirdi. Genellikle canlı biten parçalar 29 Ekim ile ilgili bayram şarkıları ve marşlardı. Sözleri hüzünlü ve acıklı olan parçalar ise sanki salonda bir bebek uyuyormuşçasına hafif ve sessiz bitti.

Piyanonun pedallarını kullanışı da yorumlamasına göre değişiyordu. İşin en havalı yanı ise akorları çalış biçimiydi. Normal şartlar altında piyano çalmayı bilen bir insanın iki elini birden kullanmasını gerektirecek akorları tek eliyle çalıyordu. Üstün yetenek ve uzun çalışmanın sonucuydu bu.

Konser bitiminde herkes dakikalarca ayakta alkışladı. Alkışlanma süresi boyunca aklımda tek bir soru vardı: Dünya çapında ünlü isimleri mi alkışlıyorlardı, hepimizi mi alkışlıyorlardı yoksa bu derece ünlü isimlerle sahneye çıkan liseli gençleri mi? Muhtemelen konserin genelini beğendikleri için alkışlıyorlardı. Genelde izlemeye gelenler okulumuzun mezunları ve velilerimiz olduğundan duygulandıklarını düşündüm ve içlerindeki heyecanın dışavurumu olarak alkışladıklarını varsaydım.

Parlak ışıklar yavaş yavaş kapandı ve o anda bu heyecan dolu serüvenin sona erdiğini fark ettim. Çok büyük bir deneyim kazanmıştım. Muhtemelen bir daha hiçbir zaman deneyimleyemeyeceğim bir olay yaşamıştım. Yaşadıklarımın bir rüyadan ibaret olmadığını anlamam birkaç günümü aldı.

Televizyonda büyük kanalların haber bültenine bile konserimizin çıktığını görünce şaşırdım. Bu olağanüstü konser tamamen gerçekti işte. Umarım buna benzer, başka, güzel konserler de deneyimlerim...

 

Suzan R. HOFSTEDE