YAZMANIN ANLAMI

 

Yazmak ya da yazmamak… Bütün mesele bundan ibaret. Son zamanlarda yazı yazmayınca kendimi boşluğa düşmüş gibi hissediyorum. Günlük bunaltıcı rutinden çıkıp sorunlardan arınmak ve edebiyata sarılmak için her şeyimi verebilirim. Bilgisayarımda bir şeyler tıkırdatmak meditasyon yapmak veya rahatlatıcı bir spaya gitmek gibi. Huzur, umut ve mutluluk veren hoş bir uğraş… Şu an bu yazıyı yazarken de -tıpkı diğer zamanlarda olduğu gibi- bulutların üzerinde koşan ve bu bulutlara pamuk şeker görünümü veren bir çocuk gibi hissediyorum. Bu duygu durumumdan dolayı hayatımı yazarak geçirebileceğime eminim. Hiçbir zaman bıkmadan usanmadan eserler ve denemeler yazmaya devam edeceğime inanıyorum.

Bir şeyler yazmanın her birey için farklı bir anlamı vardır. Bu nedenle her yazar için “yazmak” farklı bir önem ve anlam taşımaktadır. Bazı yazarlar dışarıya yansıtamadıkları iç dünyalarını çevrelerine sunmak için, bazıları kendilerine ait olmayan karakterlerin ruhlarına bürünebilmek için, bazıları hayallerini yazdıkları eserlerde yaşayabilmek için, bazıları ise toplumsal veya küresel bir gerçeği açığa çıkarabilmek için yazar.

Kendi yazma amaçlarımı sorgulamaya başlıyorum… İlk yazma sanatıyla tanıştığım zaman dokuz yaşındaydım. Açıkçası yazmaya başlamamın nedeni bana fazlasıyla kolay gelen derslerden ve okuldan biraz uzaklaşmak, hayatıma yeni bir macera ve zorluk katmaktı. Tabii yazdıkça ve bu alanda kendimi geliştirmek için okuyup araştırdıkça yazmanın herhangi bir zorluğunun olmadığının, aksine çok eğlenceli ve kafa dağıtıcı bir uğraş olduğunu anladım. Bu serüvene adımımı attığım ilk günden beri içimdeki yazar kimliğim giderek gelişti; bebeklikten çocukluğa, çocukluktan gençliğe geçiş yaptı. Şu aralar da gençlikten yetişkinliğe geçiyor sanki… Yazar kimliğimin kendimden yaşça büyük biri olduğunu ve yazılar yazarken karşımda yetişkin hâlimle sohbet ettiğimi hissediyorum.  

Yazarlığa adım atmamdaki ve yazma amaçlarımı açıklayayım… Küçüklüğümdeki yazma amacım ve günümüzdeki yazma amacım benzer noktalara sahip olsa da tam olarak aynı nedenlere sahip değiller. Yoğun bir şekilde yazma çalışmalarıma ağırlık verdiğim dönem pandemi zamanı, tam kapanma dönemi oldu. Sanırım, yazılar yazıp internette ve sosyal medya platformlarında yazdıklarımı yayınlayarak dünya ile tekrar iletişime geçebileceğimi düşünüyordum. Gerçekten de öyle oldu. Bu sayede pandemi döneminin karamsarlığından ve simsiyah dünyasından kurtularak masmavi gökyüzünün özgürlüğüne ulaştım. Hem kendi içimde biriktirdiğim duygu ve düşünceleri hem kafamda dönüp duran felsefî tartışmalar için getirdiğim açıklamaları hem de gençliğimin hayalî ve kurgusal versiyonlarını tüm dünya ile paylaşmaya başladım.

Bir diğer amacım ise günlük hayatta her bireyin, her kadının, her gencin, her çocuğun karşılaşabileceği sorunları ve onların hayallerini zihnimden farklı bir ortama aktarmak. Kimi zaman kendi kimliğimi sorguluyorum, kimi zaman kadınların dünya çapında “cinsiyet eşitsizliği” gibi saçma sapan bir kavram yüzünden muzdarip olmasına sinirleniyorum, kimi zaman uğradığım haksızlıklara tepki veriyorum, kimi zaman da pandemide kaybettiğim iki gençlik yılımın -lise yıllarımın- acısını kurgusal metinler sayesinde çıkarmaya çalışıyorum.

Ünlü yazarların kitaplarını okudukça ve bu yazarların ne kadar kalıcı eserler verdiklerini gördükçe “Ben neden onlar gibi olmayayım?” sorusu kafamda canlanıveriyor. Milattan önce yaşamış filozofların denemelerini, Rönesans dönemi sanatçılarının romanlarını okurken karşımda yepyeni bir hayal, hedef, tutku beliriyor. Bu tutkunun adı ise kesinlikle ünlü bir yazar ve filozof olmak. Yüzyıllardır eserleri okunan bu ünlü şahısları düşünürken tek hedefimin “dünya çapında ünlü bir yazar ve filozof olmak” olmadığını fark ediyorum. En büyük hedeflerimden biri “binlerce yıl boyunca insanoğluna sunduğum eserlerimin kalıcı olması”… Elbette “kalıcılık” oldukça zor elde edilen bir başarıdır. Sonuçta kendinizi dünyaya iyi bir şekilde tanıttığınız takdirde ünlü olabiliyorsunuz. Ancak imkânsız gibi görünen olgu, bu ünü kalıcı hâle getirebilmekte…

Mutluluğun paylaşıldıkça çoğaldığı gibi düşüncelerin de yazıldıkça paylaşıldığına inanıyorum. Ayrıca yazmanın da mutluluk bir ilgisi olması gerektiğine inanıyorum… Hayat mutluluk ve paylaşma üzerine kuruluysa yazmak hayatın anlamlı bir amacı olduğu sonucuna varıyorum. Gerçekten edebiyat hayatımda olmasaydı ne yapardım bilemiyorum…

Suzan R. HOFSTEDE

1 Nisan 2022