ACABA “DÖNÜŞMESE” MİYDİM? (FRANZ KAFKA/DÖNÜŞÜM)

 

Tüm hayatımı adadığım bir ailem vardı,

Nispeten sıcak, birbirine bağlı bir aile.

Benim fedakârlıklarımı pek görmeseler de

En azından ailemin bir parçasıydım.

 

Bir gün hayatımızda bir değişiklik oldu,

Her yer gri sis bulutlarıyla kaplandı.

Bana sorarsanız dış görüntüm haricinde,

Pek de bir değişim olmamıştı.

Yine ezilip zarar gören kesimdeydim,

Hayatımın tüm anlarında olduğu gibi.

 

Acaba “dönüşmese” miydim diye,

Sordum kendi kendime.

Aslında dönüşen ben değil,

Çevremdi galiba.

Ben dönüşsem de dönüşmesem de

Benzer bir hayatım vardı.

Belki de “dönüşümümün” bir etkisi,

Olmadı hayatıma…

 

Bir zamanlar beni sevip sayan,

Beni kollayan biri vardı yakınlarımda.

Bir baktım beni saran kanatlarıyla,

Uçup gitti hayatımdan.

Oysa onun için ne büyük hayallerim vardı.

Biricik kemanıyla hayallerini gerçekleştirmesi için,

Sürpriz yapacaktım ona.

Ah kız kardeşim, seni de dönüştürdüler,

Hatta bence benden daha çok dönüştün bu kısacık sürede.

 

Beni anlayan kimse kalmadı, bir süre sonra.

Ötekileştim, ötekileştirildim.

Yabancı gibiydim, tahmin ettiğimden de yabancılaşmış buldum kendimi.

Yalnızdım, daha da yalnızlaştırıldım.

Ne de olsa artık “ben” ben değildim.

Hâlâ kendim gibi hissettiğim anlar olsa da

Ailem beni “ben” olarak görmüyor,

Bana başka bir kimlik atfediyordu.

 

Son anlarımı hatırlıyorum…

Canım kardeşimin, beni unutup bırakıp giden kardeşimin,

Tatlı keman melodisiyle uyuyakaldım.

Hem ben rahatladım hem de ailem,

Artık onları umut dolu bir hayat bekliyordu.

Benim ise çektiğim acılar, işkenceler, açlık yok oluyordu yavaş yavaş.

Bu açlık ise hem maddi hem manevi yöndendi,

Sevgiye olan açlığım da karnımdaki açlık da sönüp gidiverdi.

Huzurlu bir uykuya sonunda kavuştum…

 

Suzan R. HOFSTEDE

29 Temmuz 2022